Dünyanın diğer ucu ile iletişime geçen insan yan komşusunu tanımıyor.
Her ev farklı bir hayatı yaşamakta ve evler arasında bir duvardan daha fazla engel bulunmakta...
Dünyanın diğer ucu ile iletişime geçen insan yan komşusunu tanımıyor.
Merdiven aralığında karşılaşmak haricinde komşular birbirini görmüyor.
Çocuklar oynamaya Fatma Teyzelere değil, anneleri ile beraber "site parkına" gidiyor.
İnsan yalnızlaşıyor.
İnsanlar iletişim araçlarının en yaygın olduğu bir çağda iletişimsizlikten yakınıyor.
Cep telefonları ve e-mailler derde deva olmuyor.
Her daire ayrı bir dünya ve bu dünyalar arasında en ufak bir bağ yok.
Yalnızlık sitedekiler için olağan bir durum
Çocuklar sokak aralarında yakalamaç, saklanbaç, sek sek ve yakartop oynayamıyor. Kadınların altın günleri, çay saatleri artık yok. Hayat, iş yerleri ve evler arasına sıkışmış.
Toplu taşıma araçları bir siteden daha fazla ortak yaşam alanı sunuyor. Aynı apartmanda oturanlar toplu taşıma araçlarında tanışabiliyor. Mahalleler, çıkmaz sokaklar hızla yerlerini sitelere terk ediyor. Artık sokaklarda bağıra çağıra oyunlar oynayan çocuklar pek yok. Çünkü çocuklar bilgisayarlarda oyun oynuyor.
Pencereden pencereye küçük tatlı atıştırmalar, sohbetler, yakınmalar yok. Sabahları çocukların çığlıkları ile uyanmıyoruz. ÜüKimin hastası var , kimin ne derdi var, kimin ne sevinci var, kimin oğlu askere gidecek, kimin gelinlik kızına görücü gelecek, kimin evinde çeyiz hazırlıkları yapıldığını bilmiyoruz.
Toplumsal olarak büyük bir değişim yaşıyoruz. İnsanın doğasına aykırı olan bu durum beraberinde çözülemeyecek sorunlar getiriyor. Dört duvar arasına sıkışan insanlar bir çıkış yolu arıyor.
Siteler ve apartman daireleri insanı kalabalıklar içerisinde yalnızlaştırıyor.
Buna karşılık apartman hayatından bunalan insanların her gün yeni yeni sitelerin yapılmasını olağan karşılamalarını nasıl yorumlamalıyız?
Yorum yaz!:: Arkadaşına Gönder!
